NVP Autorally 2008

 

Allereerst wil ik het organiserend comité hartelijk danken voor het organiseren van deze fantastische rally. Het lijkt mij een ongelooflijk moeilijke taak. Ga maar na,er moet een route uitgestippeld worden die anderen kunnen volgen. Allereerst moet je opletten hoe en waar je rijdt, dan moet je opletten of de omgeving mooi genoeg is en tot slot moet je ook nog letten op dingen,waarmee de route beschreven kan worden op een manier dat ieder ander hem kan volgen. Het lijkt mij zeer moeilijk en zeer inspannend. Verder zal er kort voor de rally nog wel gecontroleerd moeten worden of alles nog duidelijk is en niets veranderd. Wel, comité, ik denk dat jullie een geweldige route hebben uitgestippeld. Nogmaals hartelijk dank, namens auto nr. 5. Wij hebben genoten.

Wel, 's morgens naar Chateau Dale. Wij waren om 8.15 uur al daar, als eersten, want wij dachten dat het om 8.30 uur zou beginnen. Geeft niet, beter te vroeg dan te laat. Het werd een fantastisch mooie dag.

Nadat we de route beschrijving en vragenlijst ontvangen hebben gaan we op weg. We zijn met z'n vijven. Guusta, Ilona, Jack, Peter en ik, Wiel. Oh,we moeten de kilometerteller op 0 zetten. Het lijkt makkelijk. Twee maal links en aan het einde van Theprasit Road naar rechts. Na ongeveer 1000 meter moeten we linksaf Soi 87 in. Ja, daar is Soi 87, maar we rijden te hard en te ver op de weg om te kunnen indraaien. Wat nu?

Even verder rijden en een U-turn maken.Vlug de kilometerstand opnemen. Na weer aangekomen te zijn bij Soi 87 weer de kilometerstand noteren, zodat we straks weten hoeveel we meer gereden hebben dan het voorgeschreven parcours. Bij een belangrijke kruising gaat het links langs een heilige boom. Verder door een S-bocht naar een oranje knipperlicht. Ja, daar is het knipperlicht. Maar we hebben het zo druk met kletsen en lachen, dat we vergeten goed op te letten wat te doen, dus reden we rechtdoor. Ilona, waar moeten we nu op letten. Nou,zegt ze, er komt een Y-kruising en daar moeten we rechtsaf. Oké. Een eindje verder komt een vrij grote kruising. Maar verdorie, ik zou dit een T-kruising noemen en geen Y-kruising. Wij rechtsaf en nog even verder rijden en ja hoor, daar rechts is de watertoren en daar moeten we de eerste zandweg in. Daar ergens komen we Walter en consorten tegen, die de andere kant opgaan. Zullen we dan toch nog de verkeerde kant op gaan? Maar die watertoren dan en die zandweg. Nog even verder rijden. Ja,we komen aan een splitsing en daar is een meer met een weg naar rechts, voorlangs. Maar we moeten eerst een poort door. Vooruit maar. Op een gebouw links staat iets van Horses en..... dus ik zeg, bekend terrein, zou dit die paardenfarm zijn, waar we eerder zijn geweest? Het is hier wel schitterend mooi, net een heel groot park. Dus rijden wij rustig langs het meer, met een paar kleine aanlegsteigertjes, maar geen krokodillen en geen nijlpaarden, maar ook geen mensen. Heerlijk rustig. Prachtig.

Maar, aan het einde van het meer is in geen velden of wegen een dam of dijk te ontdekken. Zouden we dan toch nog verkeerd gereden zijn? Wat nu, geen dijk of dam, dan moeten we wel verkeerd zijn. Laten we maar teruggaan naar het oranje knipperlicht. Naar ons gevoel moeten we de eerste weg naar links. Wij linksaf, maar daar was het ook niet! Wat nu. Ja,zegt Ilona, volgens mij was er even terug ook een weg, die is het misschien. Nou, wij terug en ja hoor, dit is de goede weg maar moeilijk te zien vanaf de kant, waar wij kwamen. Terug naar het knipperlicht en waarachtig, daar is de Y-turn, heel duidelijk aangegeven, maar wij hadden het natuurlijk te druk met kletsen en hebben daardoor te laat op de routebeschrijving gekeken. Onze taken waren mooi verdeeld. Ilona las de routebeschrijving voor, Guusta maakte de notities, Peter en ik reden en Jack , ja, die was er ook bij natuurlijk.

Bij de Y-splitsing rechts en nog een keer rechts. Ja, we zijn weer op de goede weg. Daar komt de bedoelde watertoren, de zandweg en het goede meer. Ja, Parijs-Dakar rally. Ik denk meteen aan die heel lage auto's die erbij zijn, maar hoorde later dat het toch geen probleem is geweest. Gelukkig! Rijdend op de dijk langs het meer, genieten we weer van het uitzicht. Wat is het toch mooi. Oh, kijk daar vliegt een witte vogel. Wat zou dat zijn? Een witte meeuw,een witte reiger,een ibis of een witte spreeuw? Een flamingo is het niet,want daar is hij te klein voor.

Toch waren we een beetje teleurgesteld, omdat we weer geen krokodillen en nijlpaarden te zien kregen. Verder zagen we Kitti staan, dus we zitten nog steeds goed. Op naar het volgende doel. Een prachtig gerestaureerde tempel,schitterend! En rondom wordt nog volop gewerkt. Intussen hebben we allemaal flink dorst en we zijn blij dat na 75 meter post 1 is en we kunnen uitstappen en de benen strekken. Er wordt ons een drankje aangeboden en we genieten er volop van.

Jeetje,nu krijgen we een vragenlijst en foto's van oude auto's.

Welke zijn in Nederland gemaakt? Dit zal ik maar aan mijn metgezellen overlaten, want van auto's weet ik niets van.

Ze zijn in drukke discussie,terwijl ik geniet van de rust. Even een kleine wandeling naar een zekere plaats. maar oh jeh, ik moet twee bruggetjes over en die zien er levensgevaarlijk uit.

Een gedeelte van de leuning is naar beneden gevallen. Zou dat wel goed gaan? Vooruit maar, ik waag het erop,want de nood is intussen hoog. Het is allemaal goed gelukt en dit verslag is het bewijs, anders was het niet gekomen.

Parcours 2

We komen bij een brug, waarvan we moeten zeggen in welk jaar hij gebouwd werd. Good Lord, er staan alleen getallen en letters in het Thai op, die niemand van ons kan lezen.Wat te doen, goede raad is duur. Na enig overleg besluiten we dat Peter een bromfiets zal aanhouden en het vragen. Het duurt even, maar ja, daar komt een bromfiets met een man en een vrouw erop en die zijn zo vriendelijk om ons te helpen. Wat een opluchting! Verder en daar zien we PAP staan, maar Peter weet wat het betekent, dus gaan we vrolijk verder. Binnen gaan we vragen hoelang de landingsstrip is. Dan weer verder naar het dorp met oude houten huizen, waarvan we de naam moeten noteren. Kijk, zou dit het dorp zijn? Nee, dat denk ik niet, want hier staan alleen een paar stenen huizen. Ja, maar daar verder zijn dat geen houten? Laten we maar even verder kijken. Ja, daar is een kleine kern van houten huizen, dus dit zal het dorp toch wel zijn. Bij de uitgang van het dorp staat alleen een naambord in het Thai. We zijn gestopt en ineens komt er een jongen met een motofiets met zijspan en allemaal flessen water erop. Net voor onze auto vallen een stel flessen van het zijspan af en de jongen moet stoppen om ze op te rapen. Dus een mooie gelegenheid om hem naar de naam te vragen. Zo, ook dat is weer opgelost. Verder gaat het,voorbij het poloterrein en IBS, naar post 2. Maar kijk daar zijn mooie rubberbomen en die worden getapt, want de bakjes en zakjes hangen eraan.

Ook zien we veel taroplanten,die hebben zwarte knollen onderaan, die gebruikt worden voor varkensvoer en ook om meel te maken voor een of ander gerecht. En daar staan allemaal ananasplanten.Wat, zijn dat annanas? Hoe kunnen daar van die grote vruchten aan groeien? Ja, hoe het precies gaat weet ik niet, maar uit het hart van de plant komt een kleine dikke stengel en daar bovenop komt de vrucht. Het is net of de vrucht een klein kroontje op heeft, maar dat is het nieuwe plantje. Dat kun je eraf snijden en planten en dan krijg je een nieuw plantje. En kijk daar. Bananenbomen. Ja, die krijgen maar een keer vruchten. De moederplant krijgt een mooie grote tros bananen en intussen komen er 2 of 3 kleine nieuwe plantjes rondom, vanuit haar wortels. De tros vruchten wordt geplukt en de moeder sterft langzaam, maar beter is het de moederplant meteen te verwijderen, dat is beter voor de volgende oogsten.

Intussen hebben we weer behoorlijk dorst en het water bij post 2 smaakt ons als nectar, heerlijk.

Hier moet weer een spelletje gedaan worden, waarbij de dames duidelijk in het voordeel zijn want twee mensen moeten tegenover elkaar gaan staan en moeten dan een ballon tussen hun borsten klemmen en zijdelings rond een boom schuifelen.

Mannenborsten zijn nogal glad en daarom valt het voor hen niet mee.

Bij een politiehuisje linksaf, maar gelukkig is er geen verkeerscontrole, want dat zou ons teveel ophouden. Veel verder moeten we weer linksaf slaan, een steile weg op. We hebben alle vragen die we tegenkomen beantwoord, zoals het rode tempeltje en de Eifeltoren etc. Terwijl wij naar boven rijden, genieten we volop van het prachtige uitzicht en boven aagkomen, parkeren we de auto en gaan eerst nog even van het uitzicht genieten want er zijn prachtige eilandjes in de buurt en daarna verder rondkijken. Wat een mooie plek is dat hier.

Met een mooie tempel en mooie koperen bellen en dat uitzicht. Schitterend.

Bij het weggaan hebben we bij de poort even een probleempje. Waar moeten we nu,linksaf of nog even verder. Even opnieuw hardop voorlezen hoe de beschrijving is. Ja,duidelijk,e moeten meteen linksaf, want de overburen willen geen visite. Duidelijk.

Beneden. Hoeveel pieren zijn er? Een paar van ons stappen uit en gaan kijken of ze op het puntje van de pier mischien kunnen tellen hoeveel er zijn. Nee,niet te zien. Oké, dan rijden we langzaam verder en proberen ze vanuit de auto te tellen. Ja,gelukt. Dan komen we bij de muur met de vlaggen. Jack stapt uit en al lopende langs de muur telt hij, maar wij rijden langzaam en tellen vanuit de auto. Opdracht vervuld. Ook bij Koning Rama zijn we uitgestapt en gaan vragen wie en de hoeveelste hij is. Op Sukhumvit Road staat een groot bord,waar we rechtsaf moeten met het jaartal van het begin van deze golfclub.

We zijn blij weer even te kunnen rusten, maar nog blijer dat we wat te eten krijgen. Wat een heerlijke maaltijd! Dat moeten wel goede koks zijn daar. We hebben genoten. Alleen was het er erg koud, jammer. Ook heb je vanuit het restaurant een schitterend mooi uitzicht over het golfterrein. Wel,nu we lichamelijk weer versterkt zijn beginnen we weer met goede moed aan de volgende etappe.

Parcours 4

Bij de vuurtoren linksaf maar we zien wel een vuurtoren, maar links in de verte. Zouden we daar niet langs moeten? Nee, dat denk ik niet want ik zie er geen weg, alleen gras en golfers. Even verder, ja, daar is een vuurtoren rechts langs de weg. Prima! Ja hoor. Links af en verder. Bij het station werd het druk. Vlug eentje van ons naar binnen om de prijs van een kaartje naar Bangkok te vragen. Hoe was ook weer precies de vraag over de spoorweg kruisingen? Ja, we zijn vijf kruisingen overgestoken en twee onderdoor. Tellen die ook mee? Ja, nu komen we weer in een geweldig mooie streek, met veel druivenranken en ons wel bekend. Daar is die geweldig mooie Boeddha tegen de rotsen. Wat een pracht. Ook die Chinese tempel is geweldig en een bezoek dubbel en dwars waard. Ook binnenin is het fantastisch. We zijn toch blij als we in Ban Ampur aankomen, want we zijn toch wel een beetje moe van alle indrukken die we hebben gehad. Ook een glas bier is nu heerlijk!

Maar, hier wacht ons de grootste verrassing aller tijden. Het afroepen van de autonummers begon. Men moest naar voren komen en men kreeg te horen hoeveel punten men had gescoord en men kreeg een cadeautje. Wij zaten een beetje afwezig te luisteren. Ineens werd er geroepen de derde prijs gaat naar....... ik schrok me lam! Ik zeg tegen mijn metgezellen, die zijn ons vergeten of onze papieren zijn eruit geslipt. Maar, wat een verrassing toen wij plotseling als winnaars werden afgeroepen! Auto nummer 5. Ik kan het maar niet geloven! Onvoorstelbaar! Maar, we moeten naar voren komen, we krijgen ieder een medaille omgehangen en een beker aangereikt, nu moet ik het wel geloven. Geweldig! Wat een overdonderend gevoel van blijdschap. Dat zal mij mijn leven lang bij blijven.

Dit verslag is gelezen door mijn mederallygenoten en goed gekeurd. Nu op naar het volgend jaar!